Maksimum Leonidów w 2026 roku wypada w nocy z 17 na 18 listopada – według kalendarza Międzynarodowej Organizacji Meteorowej (IMO) około 00:45 czasu polskiego 18 listopada. Rój daje ok. 15 meteorów na godzinę w idealnych warunkach, a Księżyc w pierwszej kwadrze zajdzie przed północą. To jedne z najszybszych meteorów na niebie, więc do zdjęć potrzebny jest statyw, szeroki obiektyw i cierpliwość.
Najważniejsze dane
- Aktywność roju: 6–30 listopada 2026
- Maksimum: 17 listopada, 23:45 UT, czyli 18 listopada ok. 00:45 czasu polskiego (IMO); alternatywna prognoza (Masłow) wskazuje 17 listopada ok. 17:00 czasu polskiego – dlatego warto patrzeć w niebo całą noc z 17 na 18 listopada
- Liczba meteorów: ZHR ok. 15 na godzinę – to wartość teoretyczna przy idealnie ciemnym niebie i radiancie w zenicie; w praktyce zobaczysz mniej
- Radiant: „sierp” w gwiazdozbiorze Lwa, który wschodzi późnym wieczorem i wznosi się coraz wyżej aż do świtu
- Prędkość: ok. 71 km/s – Leonidy są bardzo szybkie i często zostawiają krótko świecące smugi
- Księżyc: pierwsza kwadra 17 listopada; w Warszawie zachodzi ok. 22:58, więc druga połowa nocy jest ciemna
- Ciało macierzyste: kometa 55P/Tempel-Tuttle (następne przejście przez peryhelium w maju 2031 roku)
- Dodatkowe szanse: modele Vaubaillona i Sato wskazują słabe spotkania ze starymi smugami pyłu m.in. 18 listopada ok. 22:55 i 19 listopada ok. 04:30–04:50 czasu polskiego – bez gwarancji wzrostu aktywności
Kiedy i gdzie wyjść
Najlepsze okno to czas od zachodu Księżyca (przed 23:00) do początku świtu, czyli w Polsce mniej więcej do 5:30. Im później, tym wyżej stoi radiant w Lwie i tym więcej meteorów wchodzi w atmosferę nad naszą częścią globu. Jeśli możesz wyjść tylko na chwilę, wybierz godziny między 1:00 a 5:00 w nocy z 17 na 18 listopada. Pogoda bywa w listopadzie kapryśna, więc warto mieć plan B: rój jest aktywny do końca miesiąca, a noce 16/17 i 18/19 listopada też dają szanse – po prostu mniejsze.
Wyjedź poza miasto, najlepiej w miejsce z otwartym horyzontem na wschód i południe. Ciemne niebo to w Polsce m.in. Bieszczady, Izerski Park Ciemnego Nieba czy rejony Podlasia, ale wystarczy też pole kilkanaście kilometrów od większego miasta. Daj oczom 20–30 minut na adaptację do ciemności i używaj czerwonej latarki.
Ustawienia aparatu
- Statyw i wężyk albo interwałometr – bez tego nie ma sensu zaczynać.
- Obiektyw: szeroki kąt 14–24 mm (pełna klatka) lub 10–16 mm (APS-C), jak najjaśniejszy – f/2,8 lub jaśniejszy. Szeroki kadr łapie większy kawałek nieba, więc i więcej meteorów.
- Przysłona: pełne otwarcie albo przymknięcie o 1/3–2/3 stopnia, jeśli rogi kadru są bardzo słabe.
- Czas naświetlania: 10–20 s. Przy 20 mm na pełnej klatce ok. 15 s daje gwiazdy bez widocznych smug. Dłużej nie warto – niebo robi się jaśniejsze, a meteor i tak trwa ułamek sekundy.
- ISO: 1600–6400, zależnie od matrycy i ciemności nieba. Lepiej lekko jaśniejsza klatka niż utopiony w szumie meteor.
- Ostrość: ręcznie, na jasną gwiazdę lub planetę z powiększeniem podglądu na ekranie. Wyłącz autofokus i zaklej pierścień taśmą.
- Balans bieli: ręcznie, ok. 3800–4200 K; pliki RAW.
- Stabilizację wyłącz na statywie, a redukcję szumów przy długich czasach (long exposure NR) też – podwaja ona czas każdej klatki i możesz przegapić meteor.
- Seria: fotografuj ciągle, klatka za klatką, przez godzinę lub dwie. Meteory to loteria – im więcej klatek, tym większa szansa.
Kadr i kompozycja
Nie celuj obiektywem prosto w radiant w Lwie. Meteory przy radiancie są krótkie, bo lecą prawie w naszą stronę. Ładniejsze, długie smugi pojawiają się 40–60° od radiantu, więc ustaw aparat np. w stronę Oriona i Bliźniąt albo wysoko nad wschodnim horyzontem. Dodaj pierwszy plan – drzewo, kapliczkę, sylwetkę gór – wtedy nawet jedno zdjęcie z jednym meteorem ma sens jako krajobraz. Pamiętaj o rosie i szronie: listopadowa noc szybko zaparowuje soczewkę, dlatego przyda się grzałka na obiektyw albo choćby ogrzewacz chemiczny przypięty gumką. Zimno drenuje akumulatory, więc zapasowe trzymaj w wewnętrznej kieszeni kurtki.
Zdjęcia telefonem
Telefon ma małą matrycę, więc złapanie meteoru jest trudniejsze, ale nie niemożliwe. Postaw go na statywie albo oprzyj stabilnie, włącz tryb nocny lub astrofotograficzny (np. w Pixelach i części Samsungów) albo tryb Pro/Expert RAW z czasem 10–30 s i ISO 800–3200. Ostrość ustaw ręcznie na nieskończoność. Najlepiej sprawdza się nagrywanie timelapse’u nocnego – jeśli trafi się jasny bolid, zobaczysz go w jednej z klatek.
Obróbka: jedno zdjęcie z wielu meteorów
Popularny efekt „deszczu meteorów” to kompozyt. Wybierz klatki ze smugami, nałóż je na jedno zdjęcie tła i ustaw tryb mieszania warstw na „Rozjaśnij”, a następnie maskami zostaw tylko meteory. Jeśli seria trwała długo, niebo się obraca – trzeba wtedy wyrównać gwiazdy (np. w Sequatorze lub ręcznie w Photoshopie), żeby wszystkie smugi wskazywały na radiant. Warto uczciwie podpisać takie zdjęcie jako kompozyt.
Dla kogo
Dla każdego, kto ma aparat ze statywem i szeroki obiektyw – Leonidy są dobrą okazją, żeby poćwiczyć nocne krajobrazy przed zimowymi Geminidami (maksimum w połowie grudnia). Pełny przegląd tego, co dzieje się w tym miesiącu na niebie, znajdziesz w tekście Niebo w listopadzie 2026 – koniunkcja Marsa z Jowiszem, Leonidy i Uran w opozycji. Jak to sfotografować.
FAQ
Której nocy najlepiej fotografować Leonidy w 2026 roku?
W nocy z 17 na 18 listopada, po zachodzie Księżyca (ok. 23:00) aż do świtu.
Ile meteorów zobaczę?
Teoretycznie do ok. 15 na godzinę, w praktyce spod miasta kilka na godzinę. Burzy meteorów, jak 60 lat temu w 1966 roku, w tym roku się nie spodziewamy.
Jaki czas naświetlania ustawić?
10–20 s przy szerokim obiektywie, ISO 1600–6400, przysłona otwarta, ostrość ręcznie na gwiazdę.
Czy pełny Księżyc będzie przeszkadzał?
Nie – 17 listopada Księżyc jest w pierwszej kwadrze i zachodzi przed północą.
Źródło
IMO – Meteor Shower Calendar 2026 (PDF), Royal Observatory Greenwich – Leonid meteor shower 2026, OndaTravel – Leonidy 2026.
Zdjęcie główne: meteor Leonidów nad jesiennymi drzewami. Zdjęcie ilustracyjne: Rocky Raybell, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons.
